Blerina Tërbunja; Të pashë në andërr

ANDËRR

Të pashë në andërr

u takuam sërish

(nuk të përqafova)

ti erdhe me hapat e tu të qeshur

më dhe dorën për të më përshendetur

sikur një të huaj që e takon së pari

(Kishe ndryshuar tashmë)

nuk kishte emocion në përshendetjen tonë të zakonshme

tërë guxim me pe në sy

dhe ishe martuar me dikë tjetër

Unë si e marrë u shkriva nga bukuria yte

nuk mund ta kontrolloj dot vetën

pa më pyetur këmbët më sollën sërish në dyqanin tënd

përderisa u ula pranë teje ti s’më the asnjë fjalë

sikur të huajen që se ke njohur kurrë

Humba në fytyrën tënde

aq bukuri të kishte falë i lumi Zot

në ato flokët e tua të bukura që të ngjanin shumë

në buzëqeshjen tënde që ishte përherë në luftë me dhimbjen

atëherë

Ti e dije se ka me ardhë kjo ditë

ma ke thënë shpesh

por unë nuk isha e zoja’ të merrja botën mbi supe për ne

s’kisha fuqi të luftoja me të gjithë për ne

nuk isha ajo heroina e përrallave të blerta

Të pashë unazën në gisht

u kujtova sa shumë kemi andërrue të jemi së bashku

sa shumë kemi fol për të ardhmën tonë

netëve të vona

në krahët e rrjetit pranë njëri tjetrit

pastaj tërë ditën me obligime

në fakultet

në punë

sërish pranë njëri tjetrit

virtualisht

Të shikoja e tëra e habitur

lëvizjet tua

po ishe i lumtur shumë

më ngjaje sikur në ditët kur të thoja

më prit se po vi…

por pastaj të zhgënjeja ty

nuk erdha kurrë për ty

Zot u shkriva në atë buzëqeshje plot jetë

si arrinë të duash dikë tjetër më shpëtoi fjala nga goja

ti më pe në sy i habitur

dhe buzëqeshja të iku nga sytë

ti si arrinë të jesh kaq idiote…

Unë, unë… s’kam ndryshuar aspak

(por ti nuk më vnove veshin

i ngarkuar me punët e dyqanit)

u ngrita

morra guximin dhe t’a dhashë librin

në krahrorin tim ndjeva zemrën tënde

t’i pashë dy lotë syve

qava dhe unë

nuk më the asgjë tjetër

veç të zakonshmën

që ma thonë të gjithë

”kujdesu për vetën”

Blerina Tërbunja